آن قدر که به سر چرخاندنی باید غیبت خورد

مابقی اش هم روزمره گی و نیامدن و ماندن

□

فکر می‌کنم
که امشب سالگرد کدامین گناه من است
که کابوسش را باید ببینم

کدامین گناه سالهای گذشته ی چنین شبی ؟

فردا صبح که می شود اما فراموشش می کنم

با صدای آلارم بیدار که شدم

همه چیز به فراتر از فراموشی می رود، حتی خودِ امروز

حتی خود تو

و رفتن ات

□

نیمه های شب بیدار می شوم

از ترس و سوز

به روی خودم نمی آورم

آلارم را تا 20 دقیقه بعدتر کوک می کنم

شاید خوابم ببرد

تا صبح نگاهم به در است

تا شاید

□

خواب مانده‌ام
آری
سال‌گرد خواب ماندم است...

به کودکیِ دوشیزه حسودی اش شد

.

او  وقتی خودش را کشت

.

تازه فهمید همان کودکیِ دوشیزه بوده است

بینی صورتیِ زمستانیم را

خنده دار است

برای همه ی آنهایی که دور می شوم ازشان

و دلتنگ شاید

.

.

.

.

□

صبح که پا می شویم، می بینیم ویران شده ایم

ویران شده و سرد

ویران و سفید

می آیند دور و برمان

جمع مان می کنند آنهایی که هیچ وقت نبودند

نبودند ببینند دل خوشیمان

صدایمان

صدای آوازمان

صدای آوارمان را

جمع مان می کنند

آخر جمع مان که کردند

با چرخی، گاری ای، مشتی، پایی، قِل دادنی

هُلِمان می دهند از شهر بیرون

□

ساخته می شویم

هر چیزی در طبیعت ساخته شدنی است

و

پدیدار

این همان قانون آفرینش است و زمین

و فرار و بودن و رفتن و ماندن و خوردن و خیلی های دیگر

□

سرد است اینجا

حتی زمانی که هستی

تا زمانی که دوباره فرار کردی و رفتی

و ندیدی که سردمان است

نه هیزمی،  نه میزی و نه تختی

□

 پ.ن ) به علف های سوخته ی کف رودخانه عادت کرده ام

آنهایی که دارند کم کم پوشیده می شوند با یخِ زمستانی

صرفاً

گاهاً

با فرآیندهای عملی، یا  علنی

□

مرامی هم که بود نباید اینطور  می شد

صبح که از خواب پا شدم

تو رفته بودی

با این وجود همه اش زمزمه کردم

که تا شب را خوش باشم

زمزمه کردم

حتی با صدای بلند

لباسهایم را پوشیدم

زدم بیرون

باز هم دیر شده بود

همه ی راه را دویدم

شهر شلوغ و راه بسته بود

□

دستهایم سرد و

تنم سردتر شده بود

و

 لباسهایم خاکستری

اصلاً همه ی شهر خاکستری شده امروز

اگر نرفته بودی

□

ای ساربان کجا می روی

لیلای من چرا می بری

همه ی وجود

همه ی روزم را پر کرده بود

از ماشین که پیاده شدم

دویدم توی پارک

پارک  هم خاکستری شده بود امروز

و همه پیرمردها هم مثل من پالتو تنشان بود

و چشمهایشان خاکستری و دستانشان سرد

□

تمام پارک را به دنبالت گشتم

حوض یخ زده

و ماهی ها، خاکستری بودند

□

سایه ات را توی دود ته پارک دیدم

ولی تا رسیدم تو هم توی دودها گم شدی

و خاکستری

□

فردا ولی مثل امروز نبود

هر چه خاکستر هم بود ریختیم توی رودخانه

نصیب هر چه ماهیِ بدبخت بود شد

خورشید هم همه ی دودها را برد

و همه ی پیرمردهای توی پارک هم مثل من نارنجی تنشان بود

همه ی آنها ولی، ای ساربان می خواندند

آخر تو رفته بودی

و Meeting همه شان را Cancel  کرده بودی

این را می گوید و دور می شود

دور می شود و لبخند می زند

□

من برایش دست تکان می دهم و بوسه می فرستم

او دست تکان می دهد و قاه قاه می خندد

□

هر دو می خندیم

هر دو دور می شویم

.

.

.

خیلی دیر شده است

و من همین جا پیاده می شوم

و تا تهِ جاده می دوم

جام در دست

تکیه داده به دیوار

آرام آرام به عقب برمی گردم

نگاه می کنم همه چیز را

همه ی آنهایی که گذشت

گذشت و رفت

گذشت و ماند
و خاطره ها تجربه ها و خیلی های دیگر شد

□

از بین دوستان می آیم

همچنان Piano romance گوش می کنم

و

نگاه می کنم

به

همه ی این سالها

همه ی آنهایی که خواستم را بدست آوردم

هر چند خیلی ها را با میل باطنی

علی رغم چیزی که دیگران خواستند ، از دست دادم

اما همه ی این سالها، به سرِ سوزنی از کرده ها و ناکرده هایم پشیمان نیستم

□

همه ی این سالها اطرافیانم را باور کردم

هرچند خیلی ها گرگ صفت بودند

و دیدم .... شان را

□

نگاه می کنم و لبخند می زنم

از رضایت

از دلخوشی

از شادی

چیزی که سخت بدست نمی آید

ولی دور است

و به من نزدیک

□

 با همه ی اینها

گاهی به گذشته ها که نزدیک می شوم

چیزهایی مثل صدای وغ وغ قورباغه های پیر

و وزغِ پیر داخل کنتور آبِ خانه ی دایی می آید

گاهی گذشته ها، بوی مرگ،  تعفن، نفرت

پشیمانی، سردی، یخی و همه ی اینهایی که می شود

به نحوی خورد، نوشید، دید و یا حتی لمس کرد را می دهد

اوووم ؛ .... ولی

نمی دانم تا کدام حد برایت اتفاق افتاده باشد

که فقط به صِرف اینکه مسموم نشوی و نبینی اش

شال گردنت را ( مثل من) ، محکم به دور بینی ات بپیچانی

و دستانت را در جیب پالتویت فرو ببری و از کنار همه ی اینها

راحت و بی تفاوت، بدون اینکه کسی بفهمد.... ساده بگذری ؟؟!!

□

گذشتن حس خوبی است، مخصوصاٌ اگر بدانی چطور می شود گذشت و ماند

بدون اینکه صدمه ای به اطرافت بزنی

بگذریم

□

دیروز عجیب بوی خاک می آمد

خاک سفالی که کیمیایی عزیز به آن جان می داد

کیمیایی که نیمه ی نوجوانیم را به او مدیونم

استاد بزرگی بود

و به من آموخت که دستانم چیست ؟!

□

اگر فکر کنم

خیلی بیشتر از این چند سالی که گذشت و رفت

زندگی کرده ام

شاید به همین دلیل، اشباع شده م

و خیلی ها آن جذابیتِ خاص را برایم ندارد

همین جا، از آنهایی که به این خاطر گوشه ی بد چشمی ایی دیده اند

می خواهم که ببخشند و بگذرند از آن

□

و

همین جا، از خیلی هایی هم که به من جان دادند تا کارهای نیمه مانده ام

را تمام کنم سپاس می گویم. مخصوصاً مینا و دکتر رضای عزیز

که زیاد یاریم کرده اند

□

مهتاب زیبا می نوازد

و من

جام در دست

از آنجا دور می شوم

□

از وقتی به مدرسه رفتم

عروسک هایم، یکی یکی گم شد

و من

مجبور شدم بزرگ شوم ...

پ ن : بیست و ششم های خاص هر سال

آدم های خاصی را می بینم و خوب می گذرد !!!

روبرویم دریا، سراسیمه و وحشی

پنجره را می کوبم بهم

گور پدر هر چه سنجاقک خواب است

باز فراموشی‌ام زده بالا، یادم نمی‌آید دفعه‌ی

چندم است که نیمه‌ی غیراجتماعی شخصیت‌م

این‌طور عقده‌ای‌بازی در می‌آورد

□

سخت باید فکر کنم

ساعت 3 نیمه شب است

باز آمد

دخترک با همان چکمه های گشاد، موهای بور

و من غرق تماشای او

اویی که هیچگاه مرا به یاد نمی آورد

حق هم دارد طفلکیِ بی گناه

ساده و بی آلایش است

□

ساده برایش دست تکان می دهم

می روم  روی ساحل

همه ی صدف های مخروطی شکل را ردیف می کنم

یادم می آید این کار را با سنجاقک ها هم کرده بودم

درست عین مردگان دهه ی 50، که فقط ردیف می شدند یکبار به رسم احترام

و بعد هم به یکباره در یک گور دفن می شدند

مردگانی که هیچ گاه توسط هیچ سازمانی حمایت یا حتی تفکیک نشدند

و حالا، نهایتاً نسلی از دستان خشک و قلبان بی روح  را تحویل بشریت داده اند

□

سخت باید فکر کنم

تا میان این هیچی و پوچی بهترین را برگزینم

ساعت شش و پنجاه دقیقه است

□

و تو، تویی که هنوز پشت در ایستاده ای

به انتخاب خود یا در ردیف این صدف های مخروطی قرار می گیری

و یا اینکه آزادانه پی زندگی ات می روی

این حرف آخر من به توست

اینجا ماندن سودی ندارد

□

دخترک دست تکان می دهد

شال آبی اش را پیچیده دور صورت تا لبخند زیبا

و بینی قرمزش را پنهان کند

لبخند می زنم به دستان ساده اش

و چهره ی مهربانش

اسمش را از دور گلبرگ می گذارم

و از دورتر می بوسمش

دخترک ایستاده با چشمان درشت

چکمه های گشاد، موهای بور، شال آبی، دامن مشکی

وگونه های قرمز

□

ساعت پنج صبح فرداست

چقدر طول می کشد تا بیدار شوم ؟

□

ما را
ناجوانمردانه
 غافلگیرانه، بی‌هوا
با حفظ سِمَت
بدون حضور وکیل‌مان
در شرایط جسمی مناسب و روحی نامعلوم
با لب‌خند و سایر تزویرهای سافت و غیره و ذلک
از پشت، از پشتِ پشت، طوری که با یک آینه عمراً بشود دید
بدون درد و خونریزی
احتمالاً خیلی سریع
وقتی همه خواب بودند
وقتی حتی ما هم خواب بودیم، یا حداقل این‌طور می‌نمودیم
وقتی پرده‌ها کشیده بودند و چراغ‌ها نیمه‌گریان و سگ‌ها مست
در سکوت مطلق
به‌‌آهستگی
به همین سادگی
با اطمینان زایدالوصف همیشگی
به‌رندی
افسانه کردند

□

قصه کردند، فروختند و به چاپ رساندند
باشد که عبرت دیگران شوند
باشد که عبرت دیگران شویم
باشد که روزی به شادی رسند
باشد که این قاصدک روزی درب خانه شان را از پاشنه در آورد

□

با زنی که می خواست ازدواج کرد
و تا آخر عمرش را به زن بودن طی کرد

□

دوشیزه مان را هم دارند با تخت روان می برند

طاقت می آورم آیا ؟

امشب اگر نیایی باز
باید صبر کنیم
تا آمدن کبک پیر و خواندن قطار بعدی
باز باید روی ریل ها
تا خود صبح سوت بکشیم
و آنزمانی که کسی
از پی سوتی می آید بر لب واگن
باز دیر شده است
و تو خوابیده ای
□

دیر می شود بانو
اگر امشب هم مثل دیشب
نتوانیم طول پل را طی کنیم
خاک ها را جمع کنیم
خاطرات را گردگیری کنیم

دیر می شود بانو
و تو باز هم خوابیده ای
دلگیری
ثابتی
موقری
و تراژدی می بافی و داستان می نویسی
□

دورانی که خورشید دقیقاً عمود بر ذهن آدمها می تابد
و آنها تنها خودمان را پشت کلاهک هاو نقاب ها پنهان کرده اند
و خورشید هم خر خودش را می راند
با چشمای بسته
و تبِ خودش را می سوزاند
□

شاخه ها بوی غریبی می دهد