feedback

پنجره باز بود

روبرویم دریا، سراسیمه و وحشی

 

 

پنجره را می کوبم بهم

گور پدر هر چه سنجاقک خواب است

 

باز فراموشی‌ام زده بالا، یادم نمی‌آید دفعه‌ی

چندم است که نیمه‌ی غیراجتماعی شخصیت‌م

این‌طور عقده‌ای‌بازی در می‌آورد

 

 

□

سخت باید فکر کنم

ساعت 3 نیمه شب است

 

باز آمد

دخترک با همان چکمه های گشاد، موهای بور

و من غرق تماشای او

 

اویی که هیچگاه مرا به یاد نمی آورد

حق هم دارد طفلکیِ بی گناه

ساده و بی آلایش است

 

□

 

ساده برایش دست تکان می دهم

 

می روم  روی ساحل

همه ی صدف های مخروطی شکل را ردیف می کنم

یادم می آید این کار را با سنجاقک ها هم کرده بودم

درست عین مردگان دهه ی 50، که فقط ردیف می شدند یکبار به رسم احترام

و بعد هم به یکباره در یک گور دفن می شدند

 

مردگانی که هیچ گاه توسط هیچ سازمانی حمایت یا حتی تفکیک نشدند

و حالا، نهایتاً نسلی از دستان خشک و قلبان بی روح  را تحویل بشریت داده اند

 

□

 

سخت باید فکر کنم

 

تا میان این هیچی و پوچی بهترین را برگزینم

 

ساعت شش و پنجاه دقیقه است

 

□

 

و تو، تویی که هنوز پشت در ایستاده ای

به انتخاب خود یا در ردیف این صدف های مخروطی قرار می گیری

و یا اینکه آزادانه پی زندگی ات می روی

این حرف آخر من به توست

اینجا ماندن سودی ندارد

 

□

 

دخترک دست تکان می دهد

شال آبی اش را پیچیده دور صورت تا لبخند زیبا

و بینی قرمزش را پنهان کند

لبخند می زنم به دستان ساده اش

و چهره ی مهربانش

اسمش را از دور گلبرگ می گذارم

و از دورتر می بوسمش

 

دخترک ایستاده با چشمان درشت

چکمه های گشاد، موهای بور، شال آبی، دامن مشکی

وگونه های قرمز

 

□

 

ساعت پنج صبح فرداست

چقدر طول می کشد تا بیدار شوم ؟