feedback

می‌خوابی؛
یه دنیای سفید می‌ندازم زیرت،یه پتوی قرمزم پهن می‌کنم روت
از بالا شبیه لیدی‌این‌رِد شدی؛
□
امشب هم همون لباسِ خوابیُ پوشیدی که خودم واست خریدم؛ سفید و دوست داشتنی
اوه لیدیِ من
□ □
امشب عجیب هوس آغوشت را کرده ام
به یاد دوران کودکی ام. به یاد همه ی آن زمان ها که با تو تا صبح گرم می شدم، و به یاد همه ی آن شب ها که ادامه ی قصه ی دیشبی را می گفتی برایم
امشب فرشته هایت زود خوابیده اند لیدی
فرشته های بازیگوشی که من نمی توانم حتی نیمی از آن خاطرات را برایشان جبران کنم
فرشته ات امشب برایم مرخصی نوشته؛ آنهم از نوع استعلاجی برای مدت یکسال که پیشش بمانم
عجب دنیایی دارد؛ حسودی می کنم؛ به دنیایش؛ کلامش و افکارش؛
که چه زیبا و دوست داشتنی می بافد به هم همه ی اقلام و اشخاص را. می بافد، می چسباند، گیر می دهد حسابی همه را به همه جا
□
امشب مشغولم بانو
با تو و همه ی کودکیم. با خودم و همه ی زندگیم و با این فرشته ها که تمام هستی ام شده اند
می دانی بانو ، مدتی است احساساتم را تبدیل کرده ام؛
به انواع بی حسی ها شاید. که به نظر نیایند، دیده نشوند، اذیتم نکنند
□
امشب عجیب بوی بچگی می دهم، و تو بوی دوشیزگی ات را
و من با تمام وجود آغوشت را می خواهم، برای زمانی که نیستی در کنارم

یادم نبود اما که تو دست‌های‌ـت را هم برده‌ بودی
آخر تو به‌تر از هر کس دیگری می‌دانستی
برای در آغوش کشیدن، چیزی که لازم است؛
دست‌ است، نه آغوش
□ □

از بالا شبیه لیدی‌این‌رِد شدی بانوی من.